Reisedagbok, St. Josef kapell, Volda. Del 1.

Her kjem ei litt annaleis reisedagbok. Ei anna slags reise. Det handlar om folk og hus som er på veg inn i noko nytt. Folket er katolikkar og folk som ynskjer å bli katolikkar i Volda og omegn. Huset er Frelsesarmeen sitt hus i Volda som Den Katolske Kirke har kjøpt. Eg skreiv litt om dette for nokre veker sidan i innlegget Kirkeplanting i Volda.

Ei litt artig sak gjeld overskrifta i papirutgåva av Møre vedrørande kjøpet. Der stod det "Katolikkane tek over Frelsesarmeen". Innfødde voldingar oppfatta nok overskrifta intuitivt rett, men for oss andre vart det litt "voldsomt". Det er altså kun snakk om ei bygning i Volda.

Torsdag 22. oktober var eg på Katolsk husgruppe i Volda. Vi er ti personar som starta denne gruppa i haust. Vi et god mat, ehh . .  veldig god mat, og snakkar om eit tema utifrå ei bok vi les. Så langt har vi rotert rundt i heimane til dei som er med. På denne samlinga fanga eg opp at neste dag, fredag altså, skulle det være offisiell overlevering av huset/kapellet klokka tolv. 

Eg planla då ein treningstur til Volda på fredag og hadde skumle planer. Eg og Ingrid trenar på Sporty i Volda, helst to gongar i veka. Ingrid har nettop fått nye linser i begge augene, grå stær operasjon, og hadde "forbud" mot dusjing, så ho heldt seg heime. Eg tok 11:20 ferga til Volda. På vei med ferga sendte eg melding til pater Waldemar og spurte om det var greit at eg kom og var med på overleveringa. Eg fekk tommel opp, og dermed blei eg med på denne historiske hendinga.

Formell overlevering av bygget. Ingrid Bjerke og Marie Alnes til venstre, eigendomsmeklar (som eg ikkje har navnet på) i midten, samt Svein Kvamsdal og pater Waldemar til høgre. Dokumentet som meklaren har i hendene vart etterkvart signert av begge partar.

Eit lite kaffeslaberas med prat etter signering. Bildet er teke i leiligheta i andre etasje i bygget.

Etter dette tok ting til å gå slag i slag relativt kjapt. Det er mange ting som skal på plass i eit katolsk kapell, til dømes alter, lesepult, jesus-krusifiks, Maria og Josef (statuer eller bilder), knelebenkar og mange mange andre ting. Som de ser på øverste bildet så ser hovudsalen litt typisk eldre bedhusaktig ut. Her vil det etter kvart bli ein noko meir sakral stil. Men korleis dette utartar seg, korleis det blir sjåande ut, vel det er nettop litt av dramaturgien på denne reisa og vil bli dokumentert i dei neste bloggane.

Ein del ting er allereie bestilt, noko blir laga og noko får vi. Vi har fått lovnad om eit brukt orgel frå Tyskland. Utfordringa med det er å få nokon som kan reise ned dit, demontere det, frakte det Norge og montere det. Vi jobbar med saken. Vi tek gjerne imot tips.

Eit orgel i passande størrelse. 

Onsdag 21 fekk vi melding frå pater Waldemar om at biskop Erik Varden i Trondheim stift (som vi er ein del av) hadde bestemt at kappellet skal vigslast til den heilage Josef, Jesus sin stefar/fosterfar og Marias ektefelle. Sjølve vigslinga av kapellet vil biskopen utføre når "oppgraderinga" av kirkeromet er ferdig. Navnet kan vi derimot ta i bruk med ein gong. Navnet er altså st. Josef kapell. Tenk på det! St. Josef kapell i Volda. Kling bra.

Og så har vi ei anna gruppe, litt samme folka som i husgruppa saman med ein del nye,  som samlast til katekese annakvar veke. Katekese er rett og slett opplæring i katolsk tru og praksis. Denne gruppa/samlinga er åpen for alle. 

I går onsdag 28. oktober, hadde vi vår første samling i St. Josef kapell, og altså i dette høvet katekese. Ny historisk milepæl. Vi var sytten personar samla, og då var det to som ikkje kunne kome.

For å sei det slik, det er noko skjer her. I vår dukka to sytten år gamle voldagutar opp på katekese. I haust har det så langt dukka opp seks til frå ymse plassar i nærleiken, nokre unge, nokre litt eldre. Det virkar som det som skjer er ein lokal versjon av det som skjer rundt om i heile Norge. Dei tradisjonelle kirkesamfunna, katolske og ortodokse er i vekst. Dette viser seg også i statistikk. Dei siste tala frå SSB viser at dei katolske og ortodokse står for 96% av medlemsveksten for kristne kirkesamfunn utanfor DNK.

Eg skriv ikkje dette fordi vi no er høge i hatten og slår oss på brystet. Nei, hovmod står for fall. Dette er noko som gjer oss audmjuke. Eg kjenner når eg skriv dette, så må eg gå litt i meg sjølv. Eg kjenner at eg kanskje er pittelitt høg i hatten. Ja ja, anyway; vi er berre observatørar. Dette berre skjer rett framfor augene på oss, det er noko som Gud gjer og det er nesten fristande å "rope" ut eit aldri så lite halleluja.

Vel, vi var altså samla, og då ville pater Waldemar foreta ei husvelsigning. Som sagt, vigsling av kapellet skjer seinare. No var det velsigning, og for første gang røykelse. Ny milepæl.

Slik ser scena ut, eller koret som det vil heite når vi har fått omkalfatra, fått inn alter og diverse greier. Eit midlertidig krusifiks har komt nesten på plass. Ei lampe bak korset øverst må fjernast før vi kan henge det opp.

Her utfører pater Waldemar ein husvelsignelse som han les frå Katolsk Bønnebok. Røykelsen står på bordet saman med vievatten og to små kors. Der er røyk, og vi lukta røyk, men det viser ikkje på bildet. Som del av velsignelsen vart det kasta vievatten på korset framme og dei to små korsa på bordet. Heilt til slutt vart det kasta vievatten på oss som var tilstades. 

Nærbilde

I dagens katekese handla det om den heilage Ignatius av Loyola og Ignatiansk bibelmeditasjon. Spennande undervisning og samtale. 

Eg har ingen bilder av resten av folket, rett og slett fordi eg gløymde å ta bilde. Kansje like greit på noverande tidspunkt?

Eg vil avslutte med eit sitat frå husvelsignelsen, henta frå salme 127:1-2:

Dersom Herren ikkje byggjer huset,
arbeider bygningsmennene fåfengt. 

Dersom Herren ikkje vaktar byen,
vaker vaktmannen fåfengt. 

Fåfengt står de tidleg opp og set dykk seint ned
og et brødet de har slite for.
Det same gjev han venene sine medan dei søv.