Kirkeplanting i Volda

Kirkeplanting har vore eit populært ord blant kristne dei siste 20-30 åra. Dette er sjølvsagt ei organisk formulering med eit ord som er henta frå planteriket. Planting. Og tenk gjerne stiklingar. Du har ei plante (kirke) og så tek du ein bit av denne (stikling) og plantar ein annan stad, og vips, så har du ei ny plante (kirke) av same slag som den opprinnelege planta (kirka).

Det har altså vore ei bevisst satsing på å plante nye forsamlingar for å nå nye med evangeliet. Sendt Norge, er for eksempel ein organisasjon som jobbar med dette. (Link: https://www.sendtnorge.no)

Her er eit illustrasjonsfoto frå første runde med kirkeplanting i Norge.
Dette er Heddal stavkirke, bygd på 1200 talet.

Eg og Ingrid har vore med på dette to gongar før. Vi var med på å plante Sykkylven Vineyard i 1996, og Bergen Vineyard i 2010. Sjølv om det skjedde mykje bra gjennom dette (og sikkert meir enn det vi veit om), både i Sykkylven og Bergen, er det eit faktum at ingen av desse to forsamlingane finnes idag. 

I Bergen møtte vi "kirkeveggen" og det har eg skrive om i dette blogginlegget: Då vi møtte kirkeveggen. Då vi flytta til Rovde var vi slitne og desillusjonerte og hadde absolutt ingen tankar eller draumar om å vere med på ei ny kirkeplanting.

I 2021 konverterte vi til den Katolske Kirke (noko eg har skrive mykje om før). Vi tilhøyrer Ålesund sokn, og den fysiske kirka er altså lokalisert i Ålesund, like ved Nørvasundbrua og heiter Vår Frue kirke. Der er det messer kvar søndag, samt kvardagsmesser. I tillegg har det vore messe i Volda ein gong i månaden, Ulsteinvik ein gong i månaden og Hareid (på polsk) ein gong i månaden. 

No er det eit godt stykke frå Rovde til Ålesund, så vi som bur nær Volda har lenge drøymt om at det skal bli eit betre tilbud i Volda. Eg skriv litt om det i denne bloggen: Messe i Volda og ein profeti.

OG NO SKJER DET!!!

Det er ikkje ofte eg skriv med store bokstavar, men no er det heilt på sin plass. Ut på vårparten i år kjendte eg og Ingrid at vi hadde behov for meir felleskap på det jamne, og vart med på eit truskurs i Volda. Det var veldig kjekt og inspirerande å bli kjendt med nye folk. Så, ut på våren fekk vi høyre at det no var eit ynskje/visjon om å etablere kyrkje/kapell i Ørsta/Volda - området. Vi vart svært gira alle saman og tok til å sondere området etter passande bygningar.

Snart fekk vi høyre at Frelsesarmeen skulle legge ned arbeidet i Volda og deire lokale ville bli ledig. Diakon Svein Kvamsdal tok kontakt og tok tak i prosessen vidare. Og her kan vi absolutt snakke om kort prosess.

Svein seier om den første kontakten med Frelsesaremeen: 

– Eg spurde kva dei hadde tenkt å gjere med huset, om dei skulle leggje det ut eller selje. Då fekk eg spørsmål tilbake om vi var interesserte.

I dag 28. september 2026, kom nyheita i avisa Møre:

Her ser vi Frelsesarme-damene Marie Alnes og Ingrid Bjerke gi eit symbolsk handtrykk til pater Waldemar Jachymczak  og diakon Svein Kvamsdal

Heile innlegget kan lesast her: Møre. Det er dessverre bak betalingsmur, men betaler du 5 kr. kan du lese alt 😀.

Tanken er no å samle all aktivitet på Søre Sunnmøre i Volda.

Og så er det mykje som må gjerast for å katolikkisere, eller kva det heiter, lokalet. Det trengs alter, tabernakel, benkar (der ein kan knele) og så vidare. 

Og så kan ein spørje seg, er det behov for ei katolsk kirke i Volda? Ja, absolutt. I vår til dømes, hadde vi messe i Volda i sjukehuskapellet som er eit relativ lite kapell, eg tippar 40-50 kvadratmeter. Vanlegvis har messene vore på Uppheim som er ein god del større. Vel, på denne messa kom det omlag 50 personar. Eg vil anslå 25 prosent av forsamlinga måtte stå. Så vi er ein bra gjeng, potensialet er stort, og berre i haust har fleire nye dukka opp. Så ja, spennande tider.

I innlegget i Møre seier Ingrid Bjørke at det er vemodig å avslutte verksemda i huset, men dei er glade for kven som tek over.

– Vi har det aller viktigaste saman, og det er trua på Jesus som verdas frelsar. Vi praktiserer litt forskjellig, men vi synest det er flott at dette huset framleis skal vere eit gudshus, seier ho.

Vi har ei chatgruppe på Signal der det har hagla med begeistra ytringar og emojis idag, og eg vil ta med noko pater Waldemar skreiv som rørte ved mitt kirkeplantarhjerte:

- La oss sammen takke Gud for vårt nye kapell – for et sted der Jesus skal samle oss og gjøre oss til ett, og for et sted der han skal helbrede og forvandle menneskers hjerter.

Appropo kirkeplantarhjerte. Eg kjenner at Gud er i ferd med å helbrede såra mine frå tidlegare erfaringar med kirkeplanting, at eg får ein ny sjanse fylt med sprudlande glede. Og det er no typisk Gud å gi nye sjansar. 

Trur Ingrid kjenner på det same, og i morgon blir ho 67 år.